Het is al weer een tijdje geleden dat ik voor het laatst gelogd heb. Soms heb ik er een periode gewoon geen behoefte aan en/of geen zin in, weet niet welke van de twee.

In m’n laatste logje herken ik heel goed de paniek die ik toen voelde. Of misschien was het wanhoop. Het roept heel sterke gevoelens op. Maar ik kan gevoelens niet zo goed uit elkaar houden en plaatsen. Het zijn niet alleen honger, misselijkheid en buikpijn die ik door elkaar haal. Ook angst, wanhoop, verdriet, pijn, boosheid lopen inmiddels gezellig door elkaar.

Ondanks dat ik het allemaal lekker door elkaar haal, heb ik toch goede stappen gezet. Ik loop sinds een tijdje onder controle van de huisa*rts, die o.a. m’n bloeddruk in de gaten houdt. Ook ben ik weer terug bij het Ri*agg. Weliswaar bij een andere thera*peute, maar misschien is dat ook maar goed. Toen ik vorig jaar bij die andere vrouw liep, ben ik nooit helemaal eerlijk geweest. Ik heb zelfs therapie gehad voor dingen die nooit echt gebeurd zijn.. En ik wilde heel graag terug naar haar, zodat ik alles recht kon zetten. Maar waarschijnlijk had ik dat laatste toch nooit gedurfd, dus is het misschien maar goed dat ik weer met een schone lei kan beginnen.

Ook heb ik afgelopen week een int*ake gesprek gehad bij een klin*iek. Dat vond ik best wel moeilijk en ik vond het heel eng daar. Ik denk dat dat komt omdat het zo echt is. Het was ineens niet meer iets wat anderen doen en waar ik wel eens aan gedacht heb. Nee, het is waar ik mee bezig ben, waar ik echt ben, en waar ik het echt zal gaan moeten doen. Komende week hoor ik meer over de termijn waarop er iets kan en zal gaan gebeuren.

Maar toch is het me gelukt om, voor een gedeelte, langs mijn duiveltje te glippen en ‘m even achter me te laten, zodat ik kon doen wat ik moest doen. Anders had ik nu nog niet op dit punt geweest. Het is moeilijk en hoe het ook gaat lopen, het zal zwaar worden, maar het is het waard. Ik moet dit doen. Dat ben ik mezelf schuldig.

Soms, heel soms, heb ik stiekem weer een klein beetje respect voor mezelf.

Lekker dubbele titel. Gevoel en gewicht. Allebei zwaar.

Wat ik heb gemerkt is dat het xe9cht een versla*ving is. Dat had ik eigenlijk niet echt verwacht. Misschien dat ik het stiekem al een beetje wist, maar realisatie is iets anders. Ik wil niet eens echt iets eten. Het is geen honger. Ik moet gewoon eten. En dat vind ik het zxf3 erg.

De wil om er aan te werken en om er mee te stoppen, is wel aanwezig. Maar het stemmetje in mxb4n hoofd praat niet meer gewoon, maar schreeuwt inmiddels. En die duwt me steeds weer terug in de kuil. Mxb4n wil kruipt er langzaam uit, maar het stemmetje duwt me steeds terug. Het enge vind ik nog dat ik dat stemmetje waarschijnlijk zelf gecrexeberd. Het is iets wat in mij is ontstaan. En nu werkt het me tegen. Dus eigenlijk werk ik mezelf tegen. En dat is iets wat ik niet kan bevatten.

Verward.

Onrustig.

Moe.

Wijziging wat betreft eten.. Eerst was het zo dat ik graag wilde eten, echt wilde. En het er dan weer uit gooide. Maar nu.. Ik wil het helemaal niet meer. Ik zie er tegenop. Maar het ‘moet’. Het is echt een soort verplichting die ik niet kan stoppen. Verslaving. En ik moet zeggen dat de lol er nu echt wel goed af is.

Als er xe9xe9n woord zou zijn om samen te vatten wat ik voel, zou ik het zeker doen. Maar ik heb het nog niet ontdekt. Er is inmiddels al weer bijna een jaar verstreken sinds m’n laatste logje, en er is in die tussen tijd nogal wat gebeurt. Al heeft het vrij weinig uitgehaald, denk ik, want het gaat nog steeds verre van goed. Stom eigenlijk; Een jaar lang beslissingen nemen, waarvan je denkt dat het de juiste zijn, en dan toch niks bereiken.

Vlak na m’n vorige log ben ik dan toch gestopt bij het Ri*agg. Voor m’n gevoel haalde het niks uit en omdat ik er zo sceptisch tegenover stond, zou dat waarschijnlijk ook niet snel gebeurd zijn. Nog steeds ervaar ik continue een soort van onmacht. En dat vind ik zo ongeveer het engst om te voelen.

De situatie is in het afgelopen jaar toch wel enigszins gewijzigd. Ook wat betreft het eten. Ik ben van mening dat p*ro-a*na helemaal zo slecht niet is en dat het mij kan helpen. Ik plaats hier geen p*ro-a*na dingen o.i.d., want ik weet eigenlijk ook wel dat het onwijs slecht is en ga er dan ook absoluut niemand in helpen. Ondanks dat m’n hersens zo werken, doet m’n lichaam ongeveer het tegenovergestelde. Al geruime tijd. Laatst ben ik er achter gekomen dat het een naam heeft, en wel bing*eing. Overmatig eten. Een soort eetb*uien, maar dan ‘heftiger’. En ik gooi het er ook net zo hard weer uit. En daar kan ik dan uren achtereen mee bezig zijn. En ik kan het niet tegenhouden. Zo raar voelt dat. Want ik weet dat het niet goed is, en dat het niet werkt, en dat het -behalve dat het m’n lichaam sloopt- geen functie heeft. En toch doe ik het. Hoe messed up is dat.

Dan hebben we natuurlijk nog het uitermate fijne -ahum- fenomeen autom*utilatie. Dat heeft lange tijd geen rol gespeeld, maar kwam enkele weken geleden ineens weer opduiken. Met als gevolg dat ik nu weer fijn onder de litt*ekens zit. En juist nu wordt het natuurlijk lekker weer. Gaat niet goed samen! =P

Inmiddels ben ik er achter gekomen dat ik eigenlijk hele gekke spelletjes speel met de mensen om me heen. Eigenlijk heb ik dat altijd geweten, maar ik ben door iemand met m’n neus op de feiten gedrukt en toen heb ik het me pas echt gerealiseerd. Op de een of andere manier crexeber ik m’n eigen waarheid. En op het moment dat ik dat doe, wordt dat voor mij de waarheid en kan niemand dat meer veranderen. Dan is mijn waarheid dat wat er gebeurd is. Ik ben er eens op gaan letten en ik doe het echt heel vaak. Het zijn helemaal niet allemaal grote dingen, maar het zit ‘m al in kleine dingetjes. Het gaat gewoon de hele dag door. Echt belachelijk. En dat ik het nu besef, heeft nog weinig invloed op de frequentie waarmee het gebeurt. Maf.

Zo’n week of twee geleden heb ik dan toch besloten weer contact op te nemen met de Ri*agg -waar mijn dossier inmiddels afgesloten is-. Blijkt dat mijn toenmalige therapeute met langdurig verlof is. Dat geloof je toch niet. xD Als het goed is, komt ze in mei weer terug. Dus hopelijk kan ik het opbrengen dan nogmaals contact op te nemen met die mensjes daar.

Het is de hoogste tijd dat ik in m’n hoofd een knop om ga zetten. Want ik weet dat er iets moet gebeuren, maar ik wil gewoon niet veranderen. Niet xe9cht. Want dat is eng.

Het is xe9xe9n grote chaos. En ik weet niet meer wat ik met mezelf aanmoet. Elke dag lijkt het alsof het alleen maar erger wordt en ik kan steeds minder helder denken. Nog altijd loop ik bij ‘t Ri*agg, maar het heeft gewoon geen zin. Op de een of andere manier sijpelt m’n vertrouwen voor die vrouw heel langzaam steeds verder weg. En ik wil gewoon niet meer praten. Het liefst met niemand. Gewoon met mezelf vechten en een beetje doorklooien zoals ik ‘t nu doe. Het gaat toch. Misschien niet helemaal zoals het hoort, maar ik hou mezelf heus wel in de hand. Alhoewel ik daar af en toe ook geen zin meer in heb. Het vreet energie, dat continue gevecht tussen gevoel en verstand. Dan zet je echt aan tot gedachten als ‘Wat boeit het?’ en ‘Laat mij maar gewoon gaan!’. En dan ook weer ‘Nee, zo mag je niet denken’ en ‘Ga er iets aan doen, nu ‘t nog kan!’. Maarja.. ‘t Ongelukkige feit wil dat m’n gevoel vaak meer invloed heeft op m’n gedrag, dan dat m’n verstand dat heeft.

Het boeit me gewoon niet meer. Niks meer. Steeds meer dingen laten me gewoon compleet koud. Dat is best wel eng af en toe. Huilen. Kan ik ook niet meer. Alleen als ik een paniek aanval heb, barst ik nog wel eens in tranen uit. Het is gewoon niet leuk om geen blijheid meer te voelen en, hoe gek het misschien ook klinkt, zelfs het gevoel van verdriet ga je op den duur missen. Het enige wat ik nog echt bewust ervaar is onmacht. Het gevoel dat je niks meer in de hand hebt. En dat is nou juist waar ik niet tegen kan. Uit alle macht probeer ik de controle vast te houden, maar het lukt gewoon niet. Uitermate irritant.

Alles moet gewoon ophouden, want op deze manier kan ik er niet tegen, is het gewoon niet vol te houden.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik gelogd heb en integendeel tot wat ik mensen graag laat geloven, gaat het nog niet erg goed.. Het eten is echt een drama (wel, niet, wel, niet etc.) en ook AM is weer in tha house. Ain’t that great. Nog steeds heb ik het idee dat ik met therapie voor geen meter opschiet, maar ondertussen heb ik wel het lef gevonden om dat dan ook te zeggen en zij heeft mij gevraagd wat ze kan doen om te zorgen dat ik er niet mee stop. Desnoods een uurtje koffie drinken aan de overkant en alleen maar over leuke dingen kletsen, om dat vertrouwen maar niet kwijt te raken. Daar was ik dus wel blij mee.

Van de week heb ik een lijstje gemaakt met waar ik niet tegen kan. Zeg maar gerust lijst, want naarmate ik aan het schrijven was, kwamen er steeds meer dingen in me op.. Komtie.

Waar ik niet tegen kan. Niet tegen..

- mx92n oppaskindje van 8 die vraagt of ik afgevallen ben.

- haar broertje van 4 die geen snoepje wil, x91omdat hij anders dik wordtx92.

- mx92n moeder die zich zogenaamd heel erg zorgen maakt, maar ondertussen dingen zegt als x91moet je niet even gaan sporten?x92 en x91zou je dat nou wel doen?x92.

- mensen die het nodig vinden me x91magerx92 te noemen, terwijl ik ze amper ken en het nog niet eens waar is ook.

- mx92n oma van 87 die zegt dat ik x91magere beentjesx92 krijg en dat er niks meer in mx92n broek zit.

- mensen die zogenaamd aardige opmerkingen maken en vervolgens vragen hoe ik dat gedaan heb.

- mx92n collegax92s die het over niks anders hebben dan eten, en dan met name dixebten.

- het uit handen geven van de controle.

- het onbewust // per ongeluk verliezen van de controle.

- eten.

- niet eten.

- rondlopen in strakke kleren.

- rondlopen in wijde kleding om dan te horen te krijgen van mensen dat ik meer van mx92n figuur moet laten zien.

- het continue koud hebben.

- het rillen van de kou en de stress.

- de AM en het daarom moeten rondlopen in bedekkende kleding, om daar dan opmerkingen over te vangen.

- het oncontroleerbare schokken als ik te weinig gegeten heb en door de uitputting.

- aangekeken worden in de sportschool.

- de therapie en het steeds weer vertellen.

- het liegen tegen mensen van wie ik hou.

- de weegschaal.

- het niet kunnen afzetten van mijn masker.

- het niet mezelf kunnen zijn.

- het niet in de hand hebben van mezelf.

- de chaos in mx92n kop.

- het niet kunnen nemen van beslissingen.

- niet eten en toch niet afvallen en/of dunner worden.

- mensen die zogenaamd goede bedoelingen hebben en me willen helpen met problemen die ik zou hebben, waarvan ik zelf niet vind dat ik ze heb en als ik ze al zie, ik ze niet ernstig vind.

- mensen die niet geloven dat het prima met me gaat.

- mezelf en de continue strijd in mx92n kop.

En waar ik eigenlijk ook niet tegen kan.. is dat ik verliefd ben! Hopeloos verliefd! Maar tegelijk, is het een heerlijk gevoel!

Waarom en hoe weet ik niet, maar het is weer fout gegaan. Altans, het is niet vooruit gegaan, hooguit achteruit. Achteruit dus. Ik draaf zo hard door, dat ik moet rennen om uberhaupt bij mezelf in de buurt te blijven. Het gaat niet goed en ik weet niet zo goed wat ik er mee moet.

Nog steeds loop ik bij ‘n psychotherapeut. Allemaal hartstikke fijn enzo. Het is ook wel prettig om er naartoe te gaan; Ik bedoel, ik kan er mijn verhaal kwijt, zonder dat ik er verder de godganse dag gezeik over aan hoef te horen. Ideaal dus, wat dat betreft. Maar verder heb ik eerlijk gezegd niet echt het idee dat het me heel erg helpt. En misschien heeft dat ook wel een klein beetje te maken met dat ik niet helemaal eerlijk ben.. Misschien wel een beetje veel zelfs. Misschien moet ik ook wel iets eerlijker zijn in hoe ik me werkelijk voel en dergelijke. Maar dan nog; Het had toch fijn geweest om een soort van doel op te kunnen stellen. Dus daar moet ‘k misschien maar eens mee aan de slag. Een doel.

Eerder vanavond stond ik buiten een sigaretje te roken en toen bedacht ik zoiets fouts. Zo fout dat ik dacht, hoe durf ik daar uberhaupt over na te denken. En toch deed ik het. Ookal wist ik dat het fout was. Ik dacht: Als ik mezelf nou eens niet langer in de hand probeer te houden, me gewoon op mezelf uitleef, gewoon doen waar ik mezelf al die tijd nog een klein beetje in heb weten te beheersen.. Misschien, heel misschien, dat ik dan naar mezelf om kan kijken en kan zeggen: "Dit moet nxfa stoppen. En ik ga er dan ook nxfa voor zorgen dat dit zo snel mogelijk is afgelopen." Misschien. Misschien is dat zo. Maar tegelijk acht ik de kans vrij groot dat ik mezelf dan helemaal niet meer zie staan en dat de dingen echt goed uit de hand gaan lopen. En toch kan ik de gedachten erover niet wegstoppen.

Pas heb ik een gesprek gehad met m’n psychotherapeut en een psychiater erbij, vanwege zijn medische achtergrond. M’n therapeut durfde op medisch gebied de verantwoordelijkheid voor mij niet meer te dragen. Scheisse. Dus ik in gesprek met een psychiater. Ach, weet ik ook eens hoe dat is. Niet leuk. Die vent was zo ongelofelijk direct, ik schrok me wild. Daar was ik niet erg van gecharmeerd. Alhoewel hij wel een slim spelletje speelde, want door zijn directheid en zijn snelheid had ik geen tijd om goed voorbereide en doordachte antwoorden te bedenken, en moest ik dus wel de waarheid zeggen. Misschien, hxe9xe9l misschien (ik blijf koppig), ook wel eens goed om de waarheid te vertellen. Deze waarheid had echter wel tot gevolg dat ik een week later zwetend en bibberend door het ziekenhuis hobbelde, omdat ik bloed moest laten prikken. Geen nieuws is goed nieuws, dan hoor ik over 2 xe1 3 weken gewoon tijdens therapie dat alles in orde was. Is er echter iets afwijkends, dan word ik gebeld. Eerlijk gezegd heb ik ook bij dat weer zoiets van: "Hee, als er nou eens gewoon iets goed mis is, dan wordt de wereld om mij heen ook eens wakker geschud en heb ik er niet eens iets aan hoeven doen!" Niet goed. I know.

Naar aanleiding van dat gesprek met die psychiater ben ik ook getest op dissociatie. Of iets dergelijks. Ik weet niet precies wat het is, maar naar aanleiding van zijn uitleg heb ik wel begrepen dat je dan behoorlijk maf bent. Maar daar heb ik nog niks van gehoord (houden zo).Ook zijn we, of nouja.. in ieder geval m’n therapeut, eruit dat ik waarschijnlijk EMDR therapie ga krijgen. Als traumaverwerking. Dan gaan ze een beetje met hun vingers voor je ogen bewegen en ondertussen moet je vertellen over iets wat in het verleden gebeurd is. En dan schijn je die gebeurtenis opnieuw op te slaan en dan schijnt het ineens allemaal geen probleem meer te zijn! Sorry, maar zoals je misschien al merkt, ben ik er een beetje skeptisch over.. Maar we zullen zien.

Conclusie van dit alles (plus, ter completering van de conclusie, een aantal niet eerder in dit bericht genoemde zaken): 1. Eten gaat nog steeds niet goed. 2. Ik val af en het bevalt me prima, maar toch ook niet. 3. De band met m’n ouders wordt niet echt versterkt door mijn humeur, en vice versa. 4. Stiekem sta ik met xe9xe9n been in een relatie (wel leuk). 5. Daar heb ik eerst iemand anders voor moeten afwijzen, maar dat terzijde (niet leuk). 6. Automutilatie is weer lekker z’n best aan het doen. 7. Ik hou niet van verjaardagen, want het zijn net vreetfestijnen. 8. Therapie moet nu eens gauw vruchten af gaan werpen, anders stop ik ermee. 9. Af en toe weet ik het gewoon niet meer..

De controle vaart steeds verder weg van mij..

Where am I and where is my life?..

Tijdje niet meer gelogd. Beetje lang al niet meer eigenlijk.. Waarom? Ach, het had niet echt mijn prioriteit. Maar op aanraden van een voor mij Very Important Person, probeer ik het toch maar weer eens.

De afgelopen maanden ben ik hard bezig geweest om alles weer een beetje op orde te krijgen, maar dat heeft niet echt resultaat gehad. Althans, niet het resultaat waar ik met mx92n verstand op gehoopt had. Het is eigenlijk alleen nog maar chaotischer geworden. Wat ik precies hoopte, weet ik ook niet. In tegenstelling tot wat ik altijd beweerd heb, had ik misschien toch wel een bepaalde verwachting gecrexeberd rondom het fenomeen hulpverlening. Sinds een aantal weken heb ik wel een vaste therapeut. Een psychotherapeut om precies te zijn; Wat het verschil is tussen dat en een psycholoog, weet ik eigenlijk ook nog niet. Wat ik ook niet begrijp, is dat we in al die weken dat ik daar nu al heen ga, nog steeds geen xe9cht doel hebben kunnen stellen.. Althans, we hebben het in ieder geval nog niet gedaan. Op zich vind ik het niet erg om er heen te gaan, maar het liefst praat ik dan over allerlei onzin die er helemaal niet toe doet. De minder gezellige dingen laat ik het liefst achterwege.

Met eten gaat het nog steeds niet echt denderend. Wat ik niet kan uitstaan is het feit dat ik me zxf3 had voorgenomen om niet te veranderen, wat er ook gebeuren zou. Kijk ik echter met mijn verstand naar mezelf, dan zie ik dat ik veranderd ben. En laat dat me nou net niet bevallen. Het verwarrende aan dat hele gedoe is, dat mx92n gevoel zegt dat het een hele positieve verandering is! Dat is zo ongelofelijk tegenstrijdig. Af en toe zou ik willen dat mijn verstand en mijn gevoel eens een goed gesprek zouden kunnen voeren. Maar laat dat nou net niet tot de mogelijkheden behoren. Die continue strijd tussen gevoel en verstand maakt zo moe. Het is misschien lastig voor te stellen, maar het is uitputtend. Als ik naar de supermarkt geweest ben om wat boodschappen te doen, ben ik kapot. Niet omdat het zo ver weg is (dat is het niet) of dat ik zo veel boodschappen moest doen (als ik boodschappen doe, is het meestal voor max. 2 personen), maar omdat mijn hersens in constante strijd zijn met mx92n gevoel. Elk product wordt zorgvuldig gecontroleerd op aantal caloriexebn en vervolgens af- of goedgekeurd. Zelfs als ik van tevoren al weet wat ik moet gaan halen, doe ik er makkelijk ruim een half uur over om de winkel weer uit te komen. Ontzettend vermoeiend.

Mx92n verstand roept dat ik nu eens normaal moet gaan doen, omdat het niet goed is waar ik mee bezig ben. Mx92n gevoel schreeuwt daar meestal heel hard overheen met dingen als: x93Lekker boeiend, doe het gewoon!x94 Tja, en wat volg je dan. Het is niet dat je zomaar je verstand kan volgen. Toch vind ik het ook eng om in heldere momenten mezelf te zien kloten.. Maar tegelijk kan ik een lach hier en daar echt niet tegenhouden, zulke stomme dingen doe ik. Echt waar, ridicuul gewoon. Ik ga het hier niet opschrijven, want ik wil mensen niet op ideexebn brengen, maar sommige dingen zijn echt onwijs vergezocht. En dat alles om maar niet te hoeven eten of het weer te kunnen lozen. Ik weet niet wat ik erger vind; Het feit dat ik het doe of dat ik er alles voor over heb, waardoor ik zelfs in staat ben te liegen tegen de mensen die ik liefheb. Het maakt me gevoelloos. Dingen waar ik normaal gesproken bij wijze van spreken wakker van zou kunnen liggen, laten me nu compleet koud. Dxe1t vind ik pas eng.

Het gekloot met eten, haalt ook weer andere dingen mee naar boven die vroeger hebben gespeeld, maar die ik had verdrongen. Zelfs krassen, waarvan ik dacht dat het voltooid verleden tijd was, levert weer problemen op. Afgelopen week werd de neiging om te krassen me te veel, het overmande me en ik kon er niets tegen doen. Voor ik het goed en wel in de gaten had, was het al weer mis gegaan. Onbeschrijfelijke pijn deed het, zowel fysiek als mentaal, toen het langzaam tot me doordrong wat er gebeurd was. Het voelde alsof er een zojuist een stuk was afgebroken van het toch al niet grote stuk wilskracht dat ik nog had. Alsof niets van waar ik aan werkte, nog de moeite waard was van het werken. Alsof ik er toch niets meer aan kan doen. Hopelijk kan mijn kleine beetje wilskracht toch die gevoelens onderdrukken, anders heeft het inderdaad geen zin meer.

Die peut van blijft me verrassen. Laatst zei ze ineens dat het misschien goed was om in ieder geval na te denken over gespecialiseerde hulp bij een ziekenhuis. Wat mijn gevoel daarbij was. x93Wil je eerlijk antwoord? Zeker weten? Neeeeeeeeeee! Nooit van mx92n leven!!x94 Ze trok een gezicht alsof ze niet zo blij was dat ze dit gevraagd had, of in ieder geval niet met het feit dat ze een eerlijk antwoord wilde.. Jammer dan. Ziekenhuizen zijn echt taboe voor mij. Ik heb gezien hoe dat bij een vriendin van mij is gegaan en het bevalt me niks. Als ik bloed moet laten prikken, word ik allemaal knettergek, laat staan als ik, zoals mx92n peut zei, x91misschien een tijdje moet blijven, ter observatiex92. Knappe jongen die mij vrijwillig het ziekenhuis in krijgt. Toch ben ik er wel een kleine beetje van geschrokken. Het feit dat zij vindt dat dat misschien nodig is. Dat gevoel werd echter (misschien wel helaas) al snel weer overstemd door mx92n gevoel dat wederom riep: x93Lekker belangrijk, doe gewoon wat je wil doen!x94

Al met al ben ik er erg goed in mezelf in lastige en tegenstrijdige situaties te plaatsen. En als ze dat nog niet zijn, dan maak ik ze wel ingewikkeld. Dat is iets waar ik altijd al talent voor heb gehad, maar wat niet altijd naar buiten komt. Maar als het toch al moeilijk is, waarom zou je het dan niet nog lastiger maken?! Om een lang verhaal kort te maken: Eten gaat niet goed, ben weer begonnen met krassen en ik begin mezelf langzaam weer te verliezen en ik heb de (wils)kracht niet om mezelf weer bij elkaar te rapen. Ik ben geloof ik een beetje verstrikt geraakt in mx92n eigen web..

Ik veeg al veel te lang, maar ben nog lang niet klaar om te gaan stofzuigenx85

Het enige wat ik op dit moment xe9cht wil, is verdwijnen. Gewoon weg. Waar naar toe kan me niet schelen, maar ik heb het gehad. Ik ben bang. Mensen beginnen vragen te stellen en opmerkingen te maken. ‘Je bent veranderd!’ en ‘Waar is de Blub die ik ken?’ zijn dagelijkse kost. Ik zie ze kijken en ik zie ze denken; Wordt er niet goed van. Ik zie dingen die me niet bevallen. Een tijd geleden al had ik mezelf voorgenomen om, wat er ook gebeuren zou, niet te veranderen. Jammer, maar helaas. Ik wxe9et dat ik verander en ergens zie ik het ook. Maar beseffen? Nee, dat niet. Nooit geweten dat er zo’n groot verschil zit tussen weten en beseffen. Gek. Ik weet het niet meer. Het voelt alsof ik langzaam wegzak in het drijfzand en er geen hand is die me eruit kan trekken.

Ps. Bij mijn vorige log stond Wordt vervolgd, maar de volgende dag was ik mijn punt volledig kwijt, dus ik heb ‘m niet meer afgemaakt. Misschien dat ik dat nog doe.